Twijfel over alles.

Ik wilde zo graag Diergeneeskunde studeren, al sinds ik het me kan herinneren. Iedereen wist het, iedereen zag het voor zich: Marleen wordt later dierenarts. Maar nee, het is me niet gegund. Nu dat ene zekere ding in mijn leven is weggevallen twijfel ik over bijna alles. Wat ik de laatste maanden van mijn tussenjaar ga doen: meer werken, of juist meer tijd nemen voor bloggen, sporten en afspreken met vriendinnen? Wil ik meteen op kamers als ik in september ga studeren, of wacht ik het even af? Wil ik überhaupt wel Nederlands gaan studeren is ook iets wat ik me afvraag, omdat er naar uitkijken nog niet echt speelt… Nu ik zo onzeker over zoveel dingen in mijn leven ben, besef ik pas hoe zeker ik de afgelopen jaren wel was. In een tussenjaar ben je meer dan ooit verantwoordelijk voor jezelf; voor je geld, tijd, energie, sociale leven… Je kan jezelf van heel veel de schuld geven en vergeten dat je soms iets niet helemaal zelf in de hand hebt. Ik ben daar heel goed in, mezelf ergens de schuld van geven. Dat is ook een bepaalde soort onzekerheid; ik kan de schuld niet van mezelf afschuiven wanneer dat wel zou moeten. Ik heb moeite met veranderingen accepteren en mijn verlies incasseren.

Of ik de selectie nog een keer ga doorlopen weet ik niet, evenmin of ik volgend jaar misschien België vertrek, mocht ik weer niet toegelaten zijn. Ik vind het moeilijk om over na te denken omdat ik niet eens weet in welke situatie ik me bevind als die hele ratjetoe weer begint. Studeer ik nog Nederlands? En zo ja: met plezier, of met moeite? Ik hoop dat ik op een gegeven moment vrede heb met deze plotwending en niet meer zoveel twijfel. Ik heb me opzich wel neergelegd bij het niet-weten, maar het past zó niet bij mij om geen duidelijk toekomstbeeld te hebben dat het voor mezelf en anderen toch wel gek is. Vorig jaar, toen ik op mijn achttiende verjaardag mijn laatste examen maakte, ging mijn nieuwe levensjaar heel anders in dan nu. De tussenjaar-wereld lag voor me open en ik was eindelijk vrij. Ik kan niet ontkennen dat ik toen geen angst had voor de toekomst, dat alles wel op zijn pootjes zou vallen. Alleen toen dacht ik dat dat voor één jaar zo zou zijn – en nu blijkt dat abonnement op onzekerheid verlengd te zijn tot in ieder geval september, maar waarschijnlijk nog wel langer.  

dav

Mijn negentiende verjaardag duidt niet zo zeer een nieuw hoofdstuk aan. Ik heb heel veel gedaan en ondernomen, maar zelf heb ik niet het gevoel dat ik ‘verder’ ben gekomen. Niet veel althans. Het voelt eerder alsof ik een stap terug doe nu ik niet ben aangenomen voor Diergeneeskunde en mijn plan B ga volgen. Nu wil ik niet zeggen dat je je je elk jaar dat je ouder wordt moet ontwikkelen als persoon, maar juist omdat met ingang van mijn vorige verjaardag ik de regie kreeg over mijn eigen leven, wilde ik nu een jaar later wel ergens staan.  Nou ja, ik had het idee dat ik een bepaald punt van zelfontwikkeling en levenservaring zou moeten bereiken omdat dat nou eenmaal hoort bij een tussenjaar.

Ik heb door alles wat ik gedaan heb en verzeild in ben geraakt het afgelopen jaar wel meer kanten van mijn persoonlijkheid ontdekt. Wat mijn verlangens zijn, mijn struikelblokken, mijn passies en mijn angsten. Maar ik zit nog steeds in de tweestrijd van veranderen en accepteren. Sommige dingen zoals stiekem toch wel behoorlijk introvert zijn kan ik inmiddels goed accepteren, maar mijn negatieve denken bijvoorbeeld niet. Uitkomen voor mijn passies vind ik ook nog steeds lastig – daarom is het waarschijnlijk voor anderen ook moeilijk te begrijpen waarom ik nou in hemelsnaam Nederlands ga studeren. Ja jongens, ik houd van lezen, maar ook van schrijven. Het is zo makkelijk om te zeggen, maar toch doodeng.

Het bestaan van mijn blog heb ik veel te lang verzwegen, zo lang dat het nu te laat voelt om alsnog op te noemen. Ik heb daarom ook de knoop doorgehakt om mijn domeinnaam en WordPress-abonnement niet te verlengen, als het eind juni afloopt. Misschien durf ik er wel voor uit te komen als ik er een punt achter zet, is mijn idee hierachter. Ik snap dat dit raar lijkt, maar in mijn niet-weten weet ik ook niet hoe ik precies verder wil met bloggen als mijn tussenjaar zo is afgelopen. Op deze manier kan ik dus even de tijd nemen om na te denken wat ik wil en tot die tijd gewoon maar een beetje schrijven over de laatste loodjes van mijn tussenjaar. Oké?

 

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s